Poszła Ola do przedszkola

Mimo wielu istotnych ról do spełnienia kobieta nie zawsze mogła decydować sama o sobie. Ale nie zawsze również na decyzjach innych wychodziła źle. Egzemplifikację tego stanowi żyjąca w czasach średniowiecza księżniczka Anna Świdnicka (1339-1362), która dzięki dobremu zamążpójściu zmieniła losy nie tylko swoje, ale i Śląska.

Curabitur lobortis amet ipsum

W referacie przedstawiono zapomnianą, zarówno w popkulturze jak i rzadko opisywaną w literaturze naukowej postać Anny Świdnickiej - Piastowskiej księżniczki, sieroty, wychowywanej przez księcia Bolka II Świdnickiego, nazywanego ostatnim obrońcą polskości na Śląsku, która dzięki panującym w średniowieczu relacjom i układom została dobrze wydana za mąż, tylko po to, by realizować polityczne interesy swojego wuja. Dzięki bardzo intratnemu, jak na ówczesne czasy małżeństwu  z czeskim królem Karolem IV Luksemburskim, którego Annie Świdnickiej zazdrościły najprawdopodobniej setki innych nie mających tyle szczęścia księżniczek - stała się czeską królową, a następnie rzymską cesarzową.

Rolę, jaką Anna Świdnicka, pełniła jako żona, matka czeskiego króla, królowa i cesarzowa, czy wreszcie towarzyszka licznych podróży Karola IV nakreślono w oparciu o prowadzone w Polsce i Czechach badania w tym kwerendę literatury oraz analizę dzieł kultury, w których ją prezentowano. Podjęto także próbę przybliżenia cech charakteru i osobowości Anny Świdnickiej, dotąd słabo opisanych w literaturze analizując przy tym jej życie, dokonania jako kobiety oraz czasy, w jakich przyszło jej żyć.